مسافر قم

بعد از حدود 5 سال خدا خواست که دوباره دلایل اومدن به قم رو مرور کنم. وقتی که تصمیم گرفتم دیگه برم.

1- تحصیل اموری که برای خودم لازم و وظیفه ی شرعی می دونستم

2- تشکیل خانواده آسانه ولی حفظش تدبیر می خواد و شرایط شهر و محیط اثر داره

3- کار و تلاش سودمند و نه کار و تلاش زیادی که فقط اسم و رسم داره مثل کار توی تهران ( درسته که کار توی قم زیاد به نظر نمیاد و هیچکی دهنش وا نمی مونه ولی بهتره که بری و تهران و حقوق های خیلی بالا در شرکت ها و سازمان های دهن پر کن داشته باشی و یه سری مسائل که میگم)

4- مرور پیوسته و تطبیق و مشاوره و مشورت با کسایی که اینجا هستن. کمک می کنن.

5- فقدان آدم هایی که هنوز ایمان فرزندم شکل نگرفته ممکنه نویز ایجاد کنند

6- برکاتی که به دلیل بزرگان و خواص خدا بر شهر قم نازل میشه و استفاده از اونها حتی به اندازه ی یک بار نماز جماعت و یا شب احیاء

7- دوستا و همکارای خاکی که خودشون رو بخاطر بچه تهرون بودن از همه ی عالم و آدم بهتر نمی دونن. چه در حرف چه در عمل . چون بعضی ها در تهران غرور ندارن ولی آثار علمی منتج از خاکی بودن مثل شرکت در اردوهای جهادی و به فکر همسایه ی شهر و همسایه های ملی شون بودن رو ندارن. (به فکر شهرستانا نیستند) به فکر آبادانی ایران نیستند. به فکر ادامه دادن راه خمینی و شهدا نیستن. و این خیلی بده . خیلی

8 - کارفرماهایی که رشوده بدهند ندارم. کارفرمایی که کابل برق رو از پشت کنتور بخاطر خصومت اش با جمهوری اسلامی رد کنه و برق شرکت رو تامین کنه. کارفرمایی که طبق نص قرآن و مطابقت با حرفاش میتونی بفهمی در دشمنی با خدا شمشیر از رو بسته.

9 - نتیجه و محصول کاری که انجام می دی  و تولیدات ات مخالفت با اسلام نباشه و حتی بی اثر و خنثی نباشه و بلکه هم جهت با منافع و اهداف مسلمانان و اسلام باشه.

سایت افشا در سایت یوتیوب هم پیداش شده و من براشون نوشتم که:

خوشحالم که توی قم هستم. هم شغلم رو بهترین میدونم و هم مطالعه و تحصیلات و سطح علم اندوزی را در حد خوبی برآورد می کنم. جاهایی که مشغول هستند رو در سطح بسیار خوبی میدونم. دانشگاه و شاگرد هایی هم که توی این دو ترم داشتم نیز قابل قبول بوده. خدا بیشتر کنه.

شکر خدا با خیلی از مسائلی هم که مردم غر میزنن و شاکی اند، دست و پنجه ی خوبی نرم کردیم. و به لطف خدا از همه چیز راضی هستم. از همسرم از اخلاقم و میزان از خود گذشتگی هامون برای هم. از تلاش و تبیین اهداف. از فیلم ها و سخنرانی ها و مطالعات و برنامه های مطالعات دینی از همه اولی تر قرآن و تفسیر.

از میزان استراحت و کار و درس و طلبگی و دانشگاه های مجازی که توشون درس می خونم گرفته تا درس هایی که می خوام خودم رو آماده کنم تا در دانشگاه و سایر جاها بدهم .

از همه مهم تر دوست ها و رفیق هام و همکارام و هدف مراکز و محصولاتی که داریم تولید می کنیمه. همکارای دائم الوضوی فکر دین. با همت و نه متعصب بلکه حمیت و مردونگی و غیرت.

اگر در گذشته مشکلم سر و کله زدن با آدم های بی خدا یا بی ایمان یا کم ایمان یا ... اینها بود الان به تببین و مسائل تربیت فرزند و چه کنیم تا ره گم نشود و چیز های دیگر میپردازیم.

ایشالا مشکل خونه هم به همت رئیس جمهور حل میشه و ریشه ی بیخونگی و اجاره خونه های بالا و اینها هم حل میشه ایشالا اسلام به همت این جوونای جنگ و انقلاب بیشتر اعتلا پیدا کنه.

حضرت نبى اکرم صلّى اللَّه علیه و اله فرمود از جبرئیل پرسیدم که دانشمندان برترند یا شهیدان راه حق فرمود یک دانشمند گرامى‏تر است در پیشگاه خدا از یک هزار شهید همانا دانشمندان بانبیا اقتدا میکنند و شهدا از دانشمندان پیروى میکنند. (2) و نیز حضرت رسول فرمود که طالب علم در نزد خدا برتر است از مجاهدین و سربازان و حاجبان و عمره‏گزاران و شب زنده داران و مجاهدین خانه‏ى خدا و طلب آمرزش کنند برایش درختها، بادها ابرها، دریاها، ستاره‏ها، گیاهان و هر چیزى که آفتاب بر او مى‏تابد.

ارشاد القلوب-ترجمه رضایى    ج‏1    391

محیط توی قم و مردمانش و احساسی که من به اونها دارم و یا اونها به من دارند بر میگرده به دیدگاه مشترکمون در مورد دین. اما مردم توی قم در این یک سال و نیمه بسیار معنوی تر از تهران هستند. چه اونها بخواهند یا نخواهند این مشهوده. در مقام اثبات که می رسه انسان در زیر زبانش پنهانه. مردم و همکارانم در تهران بسیار مادی بودند و درک صحیح و تمام و کمالی از دین نداشتند. یا دین اونها آبا و اجدادی بود و پیروی می کردند و یا هیچ نمی دونستند و تحت تاثیر مسائل و شبهه های ماهواره و مشکلات سر خم کرده بودند و از سنخ خود اونها شده بودند.

اما توی قم آدم ها اکثرشون انقدر پای منبر و درس دینداری نشستند که صبغه ی دینی گرفتند. البته این رو هم باید بگم که هنوز هم جنود جهل هست و بعضی از انسان ها رو با شهید همت و شهید چمران مقایسه می کنی میبینی تنبل هستند. من خیلی سخت گیرم و ایده آل من با این آدم ها که اسم امام زمان دلخوش اشون میکنه ، و راضی نگه اشون میداره خیلی متفاوته.

من هنوز هم جستجو می کنم و دل به دلسردی ها و کندی و ها و تنبلی ها نمی دم و هم در جبهه ی خانواده ای که تشکیل دادم هم در کار هم در درس و دانشگاهی که تدریس می کنم و هم اخلاقیات و معنویات سخت گوش و سخت گیرم برخودم. برام دعا کنید که هر چی میشم مغرور نشم.

بيا و چند دقيقه وقت بذار

لطفا بیا اینجا نوشته های من رو یک نگاه بنداز

روز زن ايرانی روز تولد حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها) و روز ميلاد امام خمينی

روز زن ایرانی
تولد حضرت مادر

English :
Although the international societies and organizations are calling the March 8th as Mothers(Woman) day, but the beautiful name of "Women" and the holly phrase of "Mother" in the Persian ancient culture is reminding the birth date of Fatima Bint Muhammad (PBUH) in Islamic valuable tradition
Therefore, due to the high importance of Women's place in the family who plays the role of wife and mother, and in order to celebrate the birth date of only daughter of Islamic great prophet, Muhammad (PBUH), Iranian are to celebrate this day in honor of Mother day.

این وبلاگ به پارسی بلاگ منتقل شد ( به دلیل اینکه آرشیو موضوعی دارد)

اين وبلاگ با همه علاقه هام ديگه نمی نويسم و به پارسی بلاگ رجعت می کنم

http://fehrest.parsiblog.com/

تشریف بیاورید اونجا

 @ آقاي مداحي کجاس؟

بالا تشریف دارند. خونشون

بالا  
من زیر زمینم

تو یه اتاق

وبلاگ قم رو بخونید متوجه میشید.

 @ تو همون منزل آقاي مداحي؟

بله
 @ اونجا چکار مي کنيد؟ نکنه با ايشون همسايه شديد؟

خواست خدا این بود که مورد لطف ایشون بشم

چون من قصد طلبه شدن داشتم

واقعا اگر لطف خدا نبود و ایشون رو نمی دیدم نمی دونم چی میشد؟

 @ چطور؟

چون من سر کار میرفتم

هر چی تلاش می کردم نمی تونستم در کنار کارم، برم حوزه آقای مجتهدی

نیاز به شغلی داشتم که اولا دور و اطرافم و خودم٬ انسان هایی نباشیم که همواره گمراه و سرگردون باشیم و از صبح تا شب در حال فحش و بد دهنی و غفلت نباشیم و به جز این مسئله نیاز به شغلی داشتم که از صبح تا شب وقتم رو نگیره و فقط خدمت به غیر اسلام باشه و پول و ... و پول و ... درآمد و تجملات و ... و توجیه اینکه صبح تا شب عمر گرانبها رو صرف دنیا و راحتی که بعد از گور واسه وارثات میمونه هدر بدی

هر چیزی اندازه داره

 @ از اقوام آقاي مداحي هستيد؟

نه آقا

 @ چجوري با ايشون آشنا شديد؟

بعد از ماه رمضون، قصد اومدن مشهد داشتیم. هم داداشم و هم مادرم.

خیلی وقت بود که می خواستم طلبه بشم.

راستش از اول راهنمایی.

مادرم نذاشتن.

گفتن باید بری تحصیلاتت رو ادامه بدی.

معلوم نیست که اگر بری اونجا، ظرفیت لازم اش رو داشته باشی.

ممکنه بری و از دین زده شی. (چون تصمیمی که گرفتی زمینه محکمی نداره.) راستش اون موقع بهم بر خورد اما بچه بودم زود یادم رفت. تا بهم گفتن تنهایی؟ دوری؟ و ... خرج و محارج و .... الان فقط عاشقی!

متوکل نیستی و خواستار واقعی طلبگی با دل و جون نیستی!

هر چند وقتی به فکرش می افتادم. و دوباره میدیدم که خیلی سخته.

تا درسم تموم شد و رفتم سر کار

3 سال رفتم سر کار و سابقه و درآمد و مزه پول و نقشه ها واسه آینده و ...

از این جور فکر ها که همه جوونا می کنن.

دیدم همش به فکر پول و مادیاتم و ...

شغلم هم در راستای ادعاهایی که می کنم نیست

نه فکر ظهورم ... نه منتظر واقعی هستم و نه ...

نه فکر پیشرفت مملکتم هستم

و این احترام به رهبری نیست که دارم ازش پیش اون همه مخالف دفاع می کنم و دم می زنم.

عمل خودم یه جورایی بی تفاوتیه محض هستش و در راستای اهداف رهبرم نبود.

من چه جور پیرویی بودم؟ که پیرو ولایت بودم جه نبودم تاثیری از ولایت فقیه نگرفته بودم !!!

شروع کردم به درس خوندن، همه مدارک علمی و تکینیکی شبکه و کامپیوتر رو و دوره ها و تخصص های لازم رو گرفتم، تا اینکه تموم شد

حالا یا باید خودم تنهایی، یه محصولی تولید می کردم که به درد بخور باشه (که کار تولید نرم افزار یه کار تیمی است)
یا یه جایی، واسه دولت، خدمت میکردم.

به فکرم رسید برم جاهایی که دارن محصولات دینی تولید می کنن ولی راستش هنوز نتونسته بودم با خودم کنار بیام که می تونم؟ دور حقوق و مادیات رو خط بکشم و زندگی پیش مادر و امکانات و راحتی رو ول کنم؟
 خیلی دنبال کار مورد نظرم  گشتم. نیت کردم هر کاری بکنم تا اینکه فیروز کوه جور شد و عزم رفتن کردم حتی به دختری که خواستگاریش رفته بودم هم گفتم. پیش خودم هم گفتم اگر الان اون بیاد یعنی تا آخر عمر کنارمه وگر نه بهتره اصلا این وصلت سر نگیره. که وقتی واسش تعریف کردم و گفتم می خوام برم شهرستان و ... اون که تازه بوی تهران بهش خورده بود و همه فامیل های نزدیکش هم تازه تهرونی و تجملاتی شده بودن و خدا پیغمبر یه عضو اسمی زندگیشون بود و نه رسمی و عملی، نتونست دل بکنه و گفت استخاره کردیم بد اومده. بگذریم.

 به این فکر کردم برم شهرستان چیز هایی که بلدم رو درس بدم

 به این فکرکردم برم حوزه آقای مجتهدی

 حتی جداگانه چند وقتی می خواستم برم شهرستان زندگی کنم تا روی پای خودم بیاستم

 اما همش رو خانوم فاظمه معصومه یکجا بهم داد

 به اضافه خیلی چیز هایی که فکرشون هم نمی کردم یعنی نمی خواستم

 یعنی از محدوده درک و آنیده نگری من خارج بود

 توی خود شهر قم

 یپش استادی مثل آقای مداحی که به حق رفتار و اخلاق ایشون درس عملیه برای من.

 تو شهری که مردمش دیندارن و  صبورن [1]

@ متولد چه سالي هستيد؟

60

سلام الله علی آل طه و یاسین و سلام علیکم و  شب بخیر
در مسجد بودیم. دیدم یک روحانی. از بحث بین شیعه و سنی صحبت می کنن. تجربه و شنیده ها و مباحث و کتاب ها و برنامه های ماهواره ای ضبط شده اهل تسنن٬ تا مقاله و ... زیادی رو دز این زمینه داشتم اما در قم در این چند هفته چیزی نشنیده بودم تا اینکه یه روحانی رو دیدم که از حاج آقا راجع به مسئله ای که صریحا در قرآن اومده راجع به نماز سوال می کردند.

بحث اول که علما مید ونن اینه که وحدت بین شیعه و سنی رو فراموش نکردیم. امام و این همه تقیه در مسائل فقهی که مسلا در حج اختلافات رو چطور حل کنیم هم می دونیم.

خیلی از کتب و مباحثات رو هم شنیدیم و خوندیم. اما شک داشتن بد نیست. مباحثه کردن بد نیست. و همون توقعی که از همه ادیان دیگه داریم رو هم خودمون هم باید عامل باشیم و دانشمون رو زیاد کنیم.

بحث بعدی اینه که اگه دوست داشتین در کنار نظر اساتید شیعه نظر اساتید تسنن رو هم مطالعه کنید. اما یادتون باشه بی استاد پا تو هر کاری بذارید وا می مونید.

بی پیر٬ در این ره٬ پا مگذار٬ که شوی کله پا

بله این هم فی البدائه گفتیم و نفهمیدیم دیکته فی البداه همین هست یا نه؟

سید الکل اساتید٬ امام الخمینی٬ در فرمایشی می گویند که بدون استاد پا گذاشتن در هر راهی به کجروی ممکن است منتهی شود.

عین فرمایش ایشان در کتاب جهاذ اکبر (مبارزه با نفس این است) صفحه ۱۱ وسط صفحه:

استاد اخلاق برای خود معین نمائید ٬ جلسه ی وعظ و خطابه ٬ پند و نصیحت تشکیل دهید ٬ خودرو نمی توان مهذب شد.

امام خمینی

رفتیم دم در مسجد آیت آیت الله جوادی آملی (دامت ظله) دیدم یه اعلامیه اونجاست. خوندم و فهمیدم که یه خبری هست. اما معنیش رو نمی دونستم از حاج آقا عباس مداحی که با ایشون اومده بودم اونجاُ پرسیدم: گفتند که: شبی که زمین خلق شده. امشب.

امشب شب عزیزی هستش و من تا بحال که از عمرم 25 سال می گذره حتی یک بار هم اسم این شب رو نشنیده بودم. وای به حال اونهایی که می دونستن و الان گرفتن خوابیدن. وای به حال خودم که می دونم سال دیگه خوابم.(سوال:نمی دونم چرا عادی میشه؟ جواب: آخه گناهکاری) منظورم به خودمه چون می دونم سال دیگه امشب خودم خواب تشریف خواهم داشت.

خدایا امشب از توی بار و بندیل هام که تازه از اسباب کشی که روز جمعه همزمان با انتخابات من دیگه رسما ساکن شهر خانوم فاطمه معصومه شدم، رفتم تا از توی بار و بندیل هام قرآن و مفاتیح رو بیارم، روی صندلی وقت پایین اومدن بودم که

شبی که زمین به دنیا آمد.

به دست کی؟

به دست یگانه پدید آورندگار همه زمین ها و آسمان ها.

چرا؟

به قول خودش در حدیث قدسی:

گنجی پنهان بودم. انسان را آفریدم تا کشف شوم.

همه قوانین پیدا و ناپیدای این عالم تو راز آفرینش همین زمین خوابیه. و راز دیگه ای به نام حبوط انسان به زمین. خدا به خیر بگذرون . عاقبت بخیرمون کن.

خواستم به مشهد برم. تازه ماه رمضون تموم شده بود. به برادرم که روز اول گفتم، گفت: بلیط بگیریم و بریم. به مادرم هم گفتم. گفت وسائلتون رو جمع کنین بریم. منم اومدم توی اینترنت و رفتم سایت رجا و دیدم بلیط برای عصری داره ولی نتونستم رزرو کنم. چون 4 روز بود که همه جا ناگهانی تعطیل شده بود. فکر کردم تا اکانتی که برای رجا ساختم تا فردا قابل لاگین بشه صبر کنم. چون گفتم رفت و برگشتی می گیریم و نمی خواهیم بمونیم. پس وقت بود برای فقط رفتن و برگشتن.

اما روز دوم که کمی هم دیر شده بود، منصرف شد. به مادرم گفتم. گفت اول بلیط بگیر. دوباره اومدم توی اینترنت و رفتم سایت رجا و دیدم بلیط ها تموم شدن. تمام مراکز بلیط زنگ زدم و هیچ کس گوشی رو بر نداشت. به مامان گفتم بریم ترمینال. گفتن که نه! بریم راه آهن.

جمع کردیم و رفتیم. رسیدیم و رفتیم تو صف مشهد. گفتن باید بشینین تا بالاخره بهتون بلیط بدهند و اینم که میبینی صف مشهده. وایسادیم دیدم صف خیلی کند پیش میره. من رفتم سوال کردم. مامان رفت سوال کرد. فهمیدیم که باید خیلی وایسیم. انگار واسه بلیط مشهد گرفتن باید انقدر صبر کنی تا بفهمن طلبیده شده ای.؟

دوباره رفتیم پرسیدیم گفتن باید تا شب صبر کنین. خب ما هم که نمی تونستیم تا شب صبر کنیم. به مامان گفتم بریم فردا بیاییم. باز هم پرسیدیم. گفتن:پر شده!

بالاخره راضی شدم که بریم خونه. اما وقتی از راه آهن اومدیم بیرون، به دلم افتاد که خب ما که بار و بندیلمون رو جمع کردیم، بریم قم زیارت و برگردیم. خیلی وقت بود که زیارت نرفته بودم. 5 سال دغدغه کنکور، حتی یک مسافرت هم نرفته بودیم-هیچ جا- 4 سال هم دانشجویی انقدر توی راه و سفر بودم که نه دل و دماغ داشتم و نه وقت می کردم که واسه خودم برنامه مسافرتی بریزم.

مامان که موافقت می کنه دیگه هیچ جای نگرانی نیست. چون فکر همه جاش رو می کنه. گفتم میریم  و زود بر می گردیم. یه جایی هم شام می خوریم. مشکلی نیست. بر خلاف مواقعی که من اولش پیشنهاد خامی رو میدم و بعد با کمک مامان از

این وبلاگ متعلق به صابر طباطبائی یزدی می باشد

مسافر قم !

 خاطرات م

 دلایل سفر م

دنبال چه می گردی؟

 خواسته ها م

  اتفاقات

 ایده ها م

 دلمشغولی ها م

 حوزه